Τι είχε καταλάβει ο César Ritz για την επιθυμία και τι εξακολουθούν να χάνουν σήμερα πολλά brands της φιλοξενίας
Υπάρχει λόγος που ο κόσμος εξακολουθεί να μιλά για το Ritz Paris περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα.
Όχι επειδή είχε τα μεγαλύτερα δωμάτια.
Όχι επειδή πρόσφερε χαμηλότερες τιμές.
Ούτε επειδή απλώς παρείχε άψογη εξυπηρέτηση.
Ο César Ritz έγινε γνωστός για κάτι πιο δύσκολο να οριστεί.
Είχε εμμονή με το πώς θα ένιωθαν οι άνθρωποι.
Την ατμόσφαιρα.
Την ακρίβεια.
Τον φωτισμό.
Τον τρόπο που κινούνταν το προσωπικό.
Τις λεπτομέρειες που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν απαραίτητα να εξηγήσουν, αλλά δεν θα ξεχνούσαν ποτέ.
Σε μια εποχή που η φιλοξενία ήταν ακόμη, σε μεγάλο βαθμό, μια απλή συναλλαγή, εκείνος κατάλαβε κάτι που μοιάζει εκπληκτικά σύγχρονο.
Οι άνθρωποι σπάνια αγοράζουν δωμάτια.
Αγοράζουν προσμονή.
Αγοράζουν ταυτότητα.
Αγοράζουν την αίσθηση ότι γίνονται μέρος από κάτι.

Με τον καιρό, το Ritz Paris έπαψε να είναι ένα ξενοδοχείο.
Έγινε σύμβολο.
Ένας τόπος συνδεδεμένος με την κομψότητα, την κουλτούρα, το γούστο και έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής.
Πρόσωπα όπως η Coco Chanel δεν έμειναν δεμένα με το Ritz απλώς επειδή χρειάζονταν κατάλυμα.
Τους έλκυε αυτό που αντιπροσώπευε ο χώρος.
Και εδώ ακριβώς πολλά brands της φιλοξενίας εξακολουθούν να υποτιμούν τη μεγαλύτερη ευκαιρία τους.
Σήμερα, πολλά ξενοδοχεία επενδύουν εξαιρετικά ποσά στην αρχιτεκτονική, στους εσωτερικούς χώρους, στην εξυπηρέτηση και στη δημιουργία αξέχαστων εμπειριών στον φυσικό χώρο.
Στο διαδίκτυο, όμως, η ίδια φροντίδα συχνά εξαφανίζεται.
Υπέροχα καταλύματα καταλήγουν σε τυποποιημένες ιστοσελίδες.
Η ατμόσφαιρα γίνεται πληροφορία.
Το συναίσθημα γίνεται τεχνικά χαρακτηριστικά δωματίων.
Αντί να μεταδίδουν επιθυμία, παραθέτουν χαρακτηριστικά.
Μέγεθος δωματίου.
Παροχές.
Εκπτώσεις.
Κάντε κράτηση τώρα.
Και σιγά σιγά, η εμπειρία περιορίζεται σε μια σύγκριση.
Όμως οι επισκέπτες σπάνια αποφασίζουν με αυτόν τον τρόπο.
Πριν κάνει κάποιος κράτηση, φαντάζεται.
Φαντάζεται πώς θα κυλούν τα πρωινά.
Πώς θα είναι το πρωινό τραπέζι.
Πώς θα θυμάται το ταξίδι.
Πώς θα νιώθει όταν λέει σε κάποιον ότι έμεινε εκεί.
Αυτή η διαδικασία ξεκινά πολύ πριν από την άφιξη.
Όλο και συχνότερα, ξεκινά ψηφιακά.
Και εδώ η τοποθέτηση του brand αλλάζει τα πάντα.
Η τοποθέτηση δεν είναι διακόσμηση.
Δεν είναι γλώσσα πολυτέλειας.
Δεν είναι ακριβή φωτογράφιση.
Τοποθέτηση σημαίνει να αποφασίσετε:
Τι πρέπει να νιώσουν οι άνθρωποι πριν φτάσουν;
Γιατί, όταν αυτό γίνει σαφές, η τιμή αρχίζει να παίζει λιγότερο κυρίαρχο ρόλο.
Όχι επειδή η τιμή παύει να υπάρχει.
Αλλά επειδή η αξία γίνεται πιο εύκολα κατανοητή.
Τα ισχυρότερα brands της φιλοξενίας σπάνια κερδίζουν επειδή είναι αντικειμενικά καλύτερα.
Κερδίζουν επειδή γίνονται συναισθηματικά πιο σαφή.
Ο César Ritz το είχε καταλάβει αυτό πολύ πριν υπάρξουν οι ιστοσελίδες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή το ψηφιακό μάρκετινγκ.
Και ίσως αυτή η ιδέα έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα.
Πριν οι επισκέπτες ζήσουν το κατάλυμα από κοντά,
το ζουν πρώτα ψηφιακά.